De Magie van Eerste Zinnen: Of Hoe Ik Urenlang Naar Een Knipperende Cursor Staar
Het is 09:00 uur ’s ochtends. Mijn koffiemok is gevuld met vloeibare moed (zwarte koffie, extra sterk), mijn vingers zweven boven het toetsenbord, en mijn scherm is angstaanjagend wit. Er staat alleen dat ene, tergend langzaam knipperende streepje. De cursor. Hij lacht me uit.
Waarom? Omdat ik begin aan een nieuw hoofdstuk, of erger nog, een nieuw boek. En ik weet wat er op het spel staat.
Zoals de grote Herman Brusselmans ooit zei (en ik parafraseer even vrij): de echte kracht zit in de eerste zin van je boek. Die ene zin moet het doen. Bam. Recht in je gezicht. Geen aanloopje, geen beleefdheden, maar meteen bij de keel grijpen.
Bedankt voor de prestatiedruk, Herman.
De literaire speeddate
Je moet de eerste zin zien als de ultieme literaire speeddate. Een lezer pakt je boek op in de winkel, slaat de eerste bladzijde open en geeft je ongeveer drie seconden om te bewijzen dat je hun kostbare tijd waard bent.
Als ik begin met: “Het was een bewolkte dinsdag in november en Sofie dronk haar thee lauw,” dan hoor ik het boek in gedachten al terug in het schap klappen. Swipe left. Volgende.
Maar als ik begin met: “De eerste keer dat ik mijn man probeerde te vermoorden, was een dinsdag, en de thee was nog warm toen de politie aanbelde,”... kijk, nu hebben we een gesprek. Nu denk je: "Wacht even, wát?"
Mijn haat-liefdeverhouding met 'De Zin'
In mijn genre, de thriller, is die eerste zin van levensbelang. Het is de haak die ik in je lip sla (metaforisch dan, geen zorgen) om je de donkere krochten van mijn verhaal in te trekken.
Voor De Moorden van de Echtscheiding heb ik denk ik wel vijftig versies van de openingszin gehad.
-
Versie 1: "De scheidingspapieren lagen op tafel." (Gaaap).
-
Versie 12: "Ze haatte hem meer dan ze dacht." (Cliché).
-
Versie 43: "Het probleem van miljardairs is dat ze elk geheim proberen te kopen, maar het zwijggeld altijd kostelijk is." (Nu komen we ergens!).
Het is een obsessie. Ik kan uren staren naar die ene zin, woorden verschuiven, een komma weghalen, de komma weer terugzetten, en dan besluiten dat de hele zin nergens op slaat en de laptop dichtslaan om chocolade te gaan eten.
De Brusselmans-paradox
Herman heeft gelijk. Die zin is alles. Het zet de toon, het introduceert het conflict, of het roept een vraag op die je beantwoord moet hebben.
Maar hier is mijn geheim (niet doorvertellen aan Herman): soms sjoemel ik.
Soms is de druk van 'De Perfecte Eerste Zin' zo groot, dat ik verlamd raak. Dan typ ik gewoon in hoofdletters: HIER KOMT LATER EEN GENIALE BRUSSELMANS-WAARDIGE ZIN. En dan begin ik met de tweede alinea.
Want uiteindelijk is een boek meer dan alleen de voordeur. Maar goh, wat helpt het als die voordeur eruitziet alsof er net iemand doorheen is getrapt.
Ik ben heel benieuwd: wat is de beste eerste zin die JIJ ooit hebt gelezen in een boek?
Die ene zin waardoor je wist: dit boek leg ik niet meer weg. Deel hem in de comments, ik kan wel wat inspiratie gebruiken voor mijn Vietnam-thriller!
Liefs, en sterkte met je eigen eerste zinnen vandaag (ook in e-mails tellen ze!),
Sofi
Reactie plaatsen
Reacties