Van Moord naar Madeliefjes? De Grote Genre-Spagaat
Mijn toetsenbord is momenteel zo geprogrammeerd dat de letters M-O-O-R-D bijna vanzelf verschijnen als ik mijn vingers op de toetsen leg. Met projecten als "De Moorden van de Echtscheiding" en de spionage-intriges van "De Cirkel der Gevallenen" op mijn bordje, lijkt mijn literaire dieet vooral te bestaan uit adrenaline, bloedstollende wendingen en duistere complotten.
Maar soms... heel soms... kijkt die andere Sofi om de hoek. De Sofi die zich afvraagt: "Wat als ik nu eens iets compléét anders ga doen?"
De Literaire Identiteitscrisis
Je opent mijn blog en in plaats van een teaser over een mysterieuze USB-stick in Hanoi, lees je: “Hoofdstuk 1: De zon weerkaatste in de dauwdruppels op de pas geplukte madeliefjes terwijl Charlotte haar derde cupcake van de ochtend bakte.”
Ik hoor jullie al denken: “Sofi, heb je een klap van de molen gehad? Waar is het lijk? Waar is de achtervolging? Is die cupcake tenminste vergiftigd?!”
Dat is dus de grote vraag:
Mag een auteur die bekendstaat om haar spannende thrillers zomaar overstappen naar een feelgood-roman, een kookboek voor luie schrijvers of – ik noem maar wat – een dichtbundel over de melancholie van vertraagde treinen? (Oké, dat laatste sluit dan weer aan bij mijn spoorweg-thriller, maar je begrijpt het punt).
Waarom de zijsprong lonkt
Het brein van een schrijver is een chaotische plek. Terwijl ik bezig ben met de finetuning van een complexe moordzaak, kan er zomaar een idee binnenvallen voor een absurdistische komedie of een hartverscheurend historisch drama.
Ik heb natuurlijk al een beetje aan die vrijheid geproefd. Met "MensShift" dook ik in de dystopische sciencefiction – een zijstapje van het klassieke thrillergenre dat me ontzettend is bevallen. Het houdt de grijze cellen scherp. Het is als een vakantie voor je creativiteit. Eeven geen achtervolgingen in de Mekong-delta, maar een wandeling door een heel andere wereld.
De angst voor de "Sofi-verwarring"
Het grootste risico? Dat jullie, mijn trouwe lezers, de weg kwijtraken. Als je een fles champagne koopt, verwacht je bubbels, geen tomatensap. Zo werkt het ook met boeken. Als Sofi Kelleri op de cover staat, verwacht je hartkloppingen (van de spanning, niet van de romantiek).
Toch geloof ik dat de kern van een goed verhaal universeel is. Of het nu een spion is die de wereld redt of een bakker die haar droom najaagt: het gaat om de emotie, de diepgang en die ene vraag: “Hoe loopt dit af?”
Geen paniek!
Voor ik jullie nu collectief in een lichte shocktoestand breng: geen zorgen. De prioriteit ligt nog steeds bij het afronden van de echtscheidingsmoorden. Mijn hart klopt nog steeds sneller van een goed plot waarbij niets is wat het lijkt.
De Grote Biecht: Mijn "Saaie" Begin
Ik zal maar meteen met de billen bloot gaan: mijn allereerste boek ging over... Management.-"Van Nul Tot Nut". Ja, je leest het goed. Nuttig? Absoluut. Maar laten we eerlijk zijn: ook een tikkeltje saai, nietwaar? De vonk ontbrak. Dus ik deed wat elke verstandige auteur zou doen: ik gooide het roer 180 graden om en dook de misdaad in met mijn eerste politiethriller, 'De Schaduwen van de Schelde'.
Dat smaakte naar meer, maar blijkbaar niet alleen naar bloed en achtervolgingen.
Van Hartenpijn naar Andere Werelden
Ik kreeg er maar niet genoeg van en dacht: "Waarom geen love story?" En zo werden 'Culturen in Conflict, Harten in Vuur' geboren. Geen koude kantoormuren meer, maar pure passie. En omdat ik toch bezig was met grenzen verleggen, besloot ik dat de aarde niet groot genoeg was. Met 'Balans der Werelden' waagde ik me aan sciencefiction. Want hey, als je in deze wereld kunt overleven, lukt dat in een ander sterrenstelsel ook wel, toch?
De 'Echte' Wereld en de Lachspieren
Toen begon de realiteit harder op me in te hakken. Ik wilde schrijven over wat er écht toe doet.
-
'Paria in Parijs': Een rauw kijkje in het leven van een clochard, ook met een stevig rauw thrillerkantje.
-
'Familieboel': Over de heerlijke, chaotische dynamiek van een samengesteld gezin (een thriller op zich, als je het mij vraagt).
En omdat deze wereld soms zo absurd is dat je er wel om móét lachen (of heel hard om moet gillen), trotseerde ik zelfs het genre humor. Mijn ergernissen over alles wat misgaat in deze zotte wereld werden de brandstof voor de reeksen 'Kijk op het Dagelijkse Absurd' en 'Gezeur en Gein'.
Waarom die sprong in het diepe?
Je vraagt je misschien af: "Sofi, blink je dan in álles uit?" Eerlijk? Waarschijnlijk niet. En schrijf ik elk genre even graag? Zeker niet. Maar ik vond dat ik die stappen moest zetten.
Niet alleen voor jullie als lezers (hoewel jullie er hopelijk wel bij varen!), maar vooral voor mezelf. Het is een verrijking. Het daagt me uit, het houdt me scherp en het voorkomt dat ik een voorspelbare invuloefening word. Je moet het gewoon durven. Het werkt bevrijdend om de muren van een genre af te breken en te kijken wat er aan de andere kant ligt.
En nu?
Geen paniek, de focus ligt nu weer even op de spanning. Maar wie weet wat er na Zuidoost-Azië op mijn pad kwam? Misschien een historisch epos? De wereld is te groot om in één hokje te blijven zitten.
Zou jij het aandurven om compleet iets anders te gaan doen in je werk of hobby, puur voor de eigen verrijking? Of blijf je liever veilig in je vertrouwde genre?
Liefs,
Sofi
Reactie plaatsen
Reacties